Inleiding
Rouw heeft niet één gezicht. Soms verlies je iemand aan de dood. Soms verlies je iemand terwijl diegene nog leeft. En soms, zoals mij overkwam, verlies je allebei tegelijk. Dit is het verhaal van Walter. Een verhaal dat ik lang bij mezelf heb gehouden, maar dat ik deel omdat ik weet dat ik niet de enige ben die rouw kent in al zijn gedaanten.
Een ontmoeting die alles veranderde
Ik was 19 toen ik hem ontmoette, in een jazzcafé waar ik regelmatig met een vriendin iets ging drinken. Hij was er met een collega en ik hoorde ze praten over de Nacht van Limburg, een nachtelijke motorrit door de Limburgse Kempen. Het gesprek was snel aangeknoopt en nog voor ik goed en wel besefte wat er gebeurde, reed ik midden in de nacht achterop zijn motor, omringd door een grote groep rijders. Koud, avontuurlijk en ergens diep van binnen al voelend dat dit het begin van iets was.
Het was de eerste motorrit van velen.
Verliefd en vrij
Walter was 23 jaar ouder dan ik. Dat maakte me niets uit. Hij was jong van geest, omringde zich graag met jongere mensen en ik was hartstikke verliefd. We gingen op zondagen motorrijden met vrienden, zeilen op de Kaag, op vakantie naar Italië op zijn zelf gebouwde Panhead. Het leven voelde groot en vrij.
Totdat hij ziek werd.
De stille uitholling
Een verdikte hartspier, jarenlang onopgemerkt. De medicijnen hadden bijwerkingen die onze relatie langzaam uitholden. Walter trok zich terug. Ik bouwde een muur om mezelf heen. Niet voelen. Vooral niet voelen. Ik liet me masseren vanwege huidhonger, maar de eenzaamheid bleef, ook al waren we nog steeds gek op elkaar.
Voor mezelf kiezen
Op een zaterdagmiddag liep ik in de stad toen ik een stel zag lopen, arm in arm, breed lachend en duidelijk verliefd. De tranen rolden over mijn wangen. Ik was 34. Dit was niet het leven dat ik voor mezelf had gewild. Ik moest een keuze maken, voor mezelf kiezen, ook al wist ik hoeveel pijn dat zou doen.
Ik vond een klein appartement. We hadden het moeilijke gesprek. Ik vertrok.
Eenmaal op mezelf ervoer ik een merkwaardige, bijna buitenaardse rust. Alsof de wind was gaan liggen. Ik heb het daarna nooit meer zo gevoeld, want het bleek de stilte voor de storm.
De storm
Niet lang daarna belde hij me op mijn werk. Hij voelde zich niet goed. Ik stuurde hem naar de huisarts. Een collega van hem zorgde ervoor dat er direct een ambulance werd gebeld. Voor we het wisten lag hij op de hartafdeling, met een bloeddruk die de artsen niet omlaag kregen.
Tijdens onderzoek ontstond er een gat in een van zijn kransslagaders. Hij werd met spoed naar het LUMC gebracht. Toen ik daar aankwam, lag hij al op de operatietafel voor een bypass en een pacemaker.
Ik wachtte. Op weg naar de IC kreeg hij hartritmestoornissen. Ze hebben hem ter plekke nog geprobeerd te reanimeren.
Walter overleed.
Twee soorten rouw tegelijk
Terwijl ik nog vers het einde van onze liefdesrelatie rouwde, kreeg ik er het verlies van zijn leven bij. Twee soorten rouw tegelijk, elk met zijn eigen pijn, zijn eigen vragen, zijn eigen stiltes.
Dit verhaal draag ik met me mee. Het heeft me gevormd als mens en als begeleider. Want rouw heeft zoveel gezichten. Soms verlies je iemand aan de dood. Soms verlies je iemand terwijl diegene nog leeft. En soms verlies je allebei tegelijk.
Herken jij dit?
Als je herkent wat ik beschrijf, of als jij jouw eigen verhaal met je meedraagt en daarin begeleiding zoekt, dan ben ik er voor je. Samen kijken we naar wat jouw rouw van je vraagt, op jouw tempo en op jouw manier.